<title_newspaper="Życie Warszawy">
<title_article="Najnowszy sport – walka na bagnety">
<author_1="Stem.">
<author_2="">
<language="pl">
<style="press">
<year="1951">
<month="3">
<date="1951-03-30">
<period="d">
<status="1_obieg">
<support="paper">
Do niedawna walka na bagnety była konkurencją widywaną jedynie na wewnętrznych zawodach wojskowych. W dn. 12.IV 1949 r. P. Związek Szermierczy wprowadził ją do programu szermierki jako czwartą broń — obok szabli, floretu i szpady. W r. 1950 na konferencji szermierczej w Pradze związki szermiercze państw Demokracji Ludowych postanowiły walkę na bagnety włączyć do swych programów szermierczych, a Zw. Szermierczy CSR pierwszy zwrócił się do PZSz o nadesłanie okazowych modeli karabinów szermierczych.
Nowy sport znalazł również uznanie na terenie Międzynar. Federacji Szermierczej. F. I. E. zwróciła się niebawem do PZSz o nadesłanie jej regulaminów walki na bagnety, celem propagowania jej wśród innych członków FIE. Ob. Nawrockiemu powierzono referat spraw walki na bagnety przy FIE, a ob. Friedricha powołano do Komisji Propagandy.
Oto w kilku słowach historia najmłodszego sportu — walki na bagnety.
Walka na bagnety ma specjalne walory jako ćwiczenie wyrabiające harmonijnie całe ciało zawodnika i jako konkurencja, której technika jest łatwa do opanowania, a więc nadająca się do upowszechniania w szerokich
masach młodzieży.
Przepisy walki
Przepisy walki są nieskomplikowane. Walka toczy się na planszy długości 24 m i szerokości 2 m. Karabin używany do walki wagi ok. 3 kg z bagnetem zaopatrzonym w sprężynę z gałką obszytą skórą daje pełną gwarancję bezpieczeństwa. Zawodnicy występują do walki w maskach i plastronach oraz w specjalnych rękawicach.
Zwycięża zawodnik, który zadał większą ilość pchnięć. Powierzchnia zaliczanych trafień obejmuje całe ciało od kolan w górę, z wyjątkiem przedramion, tyłu głowy i karku. Sędziowie mogą zawodnikowi zaliczyć
jako trafienie: „niedozwolone działanie” na planszy, upuszczenie karabinu, przekroczenie tylnej granicy pola walki itp. oraz przekroczenie czasu walki. Gdy walkę przerwano z powodu upływu czasu, obu zawodnikom zalicza się punkty brakujące im do porażki. 
</support>
</status>
</period>
</date>
</month>
</year>
</style>
</language>
</author_2>
</author_1>
</title_article>
</title_newspaper>